Miłoszyce

wyzwolone zostały przez wojska sowieckie 23 stycznia 1945 roku. W tym dniu przynajmniej na miejsce uchodzących hitlerowców weszły pierwsze ich patrole min. na teren byłego obozu pracy KL Fünfteichen.
Brak mi informacji o migracji Polaków na teren tej wsi w I połowie 1945 r.
W połowie roku 1945 do wsi napływać zaczęli przesiedleńcy z kresów wschodnich oraz Polski południowej i centralnej.
Największe grupy pochodziły z miasteczka Kulików k/Lwowa i Podola. Po kilka rodzin przybyło z Wołynia, Rawy Ruskiej i Polski centralnej.
Pierwszym wydarzeniem jakie przytaczano wspominając tamte czasy był wypadek na stacji kolejowej, kiedy latem 1945 r. powracający z wojny na dachu pociągu pasażerowie, zostali zmieceni podczas przejazdu pod wiaduktem stacyjnym. Zginęło i zostało rannych wtedy wielu ludzi. Pociągi kursowały wtedy z Wrocławia Nadodrze przez Miłoszyce, Opole w kierunku Częstochowy. Linia z Wrocławia Głównego była jeszcze wiele lat po wojnie nieczynna ze względu na zniszczony most na rzece Odrze w Czernicy Wrocławskiej.
Część domostw w Miłoszycach była opuszczona już w momencie przyjazdu głównych grup Polaków jak chociażby przy ul. Głównej 6 gdzie schronili się przesiedleńcy z Wołynia.
W miarę dokładnie staram się umiejscowić poszczególnych osiedleńców na stronie "Historie rodzin miłoszyckich pionierów". Na mapie interaktywnej dotyczącej roku 1946 znajdują się wykazy tych rodzin przypisanych do konkretnych budynków mieszkalnych istniejących z małymi wyjątkami do dzisiaj.
Jak układało się współżycie polskich przesiedleńców z autochtonami (celowo nie nazywam ich tu generalnie - niemcami, co znajduje uzasadnienie w materiałach historycznych publikowanych również na tej witrynie) wiedzą tylko zainteresowani. Faktem jest, że "miejscowi" i "przyjezdni" mieszkali razem cały rok do wysiedlenia w lipcu 1946 roku.

WYSIEDLENIE NIEMCÓW (Lipiec 1946)

Według opowiadań mojej matki w lipcowy dzień 1946 roku, niejednokrotnie pośród wrzasków i poszturchiwań co bardziej krewkich porządkowych, "niemieckie" rodziny wraz z dobytkiem zostały zgromadzone na placu przed kościołem parafialnym w Miłoszycach i odprowadzone do transportu kolejowego. Nie wiadomo mi aby jakikolwiek członek niemieckiej społeczności Miłoszyc pozostał. Wyjątek dotyczył pochodzenia niemieckiego miejscowych przedstawicieli domów zakonnych tzn.: Braci z Zakonu Bonifratrów i Sióstr z Zakonu Elżbietanek.
Tak jak wcześniej w 1945 r. moja matka i inni mieszkańcy kresów wschodnich decyzją aliantów musieli opuścić swoje domostwa, pozostawić większość dobytku i udać się na nieznany dla nich "zachód", tak niemieccy mieszkańcy Miłoszyc i innych miejscowości dzisiejszych polskich ziem zachodnich i północnych; udawali się w nieznane zabierając ze sobą wspomnienia, tęsknoty i skromny dobytek.

CZASY POWOJENNE

Ale życie które nie zna pustki toczyło się swoim torem. Na terenie byłego obozu i fabryki w Jelczu gospodarzyli Rosjanie penetrując pozostałości po gospodarce niemieckiej i wywożąc co się dało, chociaż na terenach przyznanych dla polski zabraniały im tego umowy międzynarodowe.
Wg. opowiadania Pana Stefana Trojanowicza - seniora;
rabunek poniemieckiego majątku i wyposażenia fabryki w Jelczu, trwał do pierwszych miesięcy roku 1947.
Według nieoficjalnych informacji ówczesnego Zawiadowcy stacji PKP w Laskowicach Oławskich - fabrykę opuściło ponad 160 transportów (składów) kolejowych z maszynami oraz wszelkim wyposażeniem i podążyło w głąb związku radzieckiego (ZSRR).
Według innych nieoficjalnych informacji; miejscem docelowym dla wyposażenia jelczańskiej fabryki Kruppa stały się pola koło Smoleńska, gdzie podobno zniszczało ono pod gołym niebem.
Jako ciekawostkę z tego okresu, będącą prawdziwym zdarzeniem, opowiadano okoliczności wywozu przez rosjan z jelczańskiej "Bertha Werke" największej z pras tłocznych, tak dużej że nie nadającej się do zwykłego transportu kolejowego (a tym bardziej kołowego).
Zadania tego podjął się jeden z oficerów sowieckich zaręczając komsomolskim słowem za jego powodzenie. Prasę umieszczono na platformie kolejowej i próbowano przewieźć na stację kolejową w Laskowicach gdzie znajdowały się zwrotnice i rozjazdy jelczańskiej bocznicy kolejowej. Niestety o kilka centymetrów ładunek ten nie zmieścił się pod laskowickim wiaduktem i musiał zostać wycofany, oraz rozładowany przy bocznicowej wadze kolejowej znajdującej się orientacyjnie w połowie odległości między stacją a jelczańską fabryką. Prasa ta stała koło wagi bocznicowej aż do roku 1949, kiedy została załadowana na specjalnie obniżoną platformę kolejową i przewieziona już przez Polaków do huty "Kościuszko" w Katowicach.
Najgorzej skończył wspomniany oficer sowiecki, który wskutek niepowodzenia w transporcie prasy i ujmy na honorze (nie udało Mu się dotrzymać danego słowa) - popełnił samobójstwo.
Dłużej niż w fabryce "gospodarzyli" rosjanie na terenie byłego obozu KL "Funfteichen". Na tyle długo, że zabudowania obozowe zachowały się aż do roku 1949.
Nieco wcześniej rozebrane zostały baraki mieszkalne obsługi obozowej, zlokalizowane przy drodze z Miłoszyc w kierunku Wrocławia (teren boiska sportowego i bazy RSP przyległy do dzisiejszej ul. Wrocławskiej).

Ciąg dalszy nastąpi (mam nadzieję)

Do strony głównej

Webmaster: J.Urbaniak
Ostatnia aktualizacja 29.03.2007r.